Etymologia

        Nazwisko Gordzelewscy, jest nazwiskiem bardzo rzadkim. Liczba osób noszących to nazwisko w Polsce to około 55 osób.

Tym tłumaczyć można brak jego etymologii, w jakimkolwiek słowniku nazwisk.

          Profesor Rymut w "Słowniku nazwisk" podaje wskazówkę dla nazwisk rozpoczynających się od Gordz - od gardziel i jest tam nazwisko Gordzielewski. W grupie nazwisk, o której mowa - od imion Gordan i Gordias (to ostatnie znane w kościele prawosławnym w formie Gordios) Gordan pochodzące od imienia Gordias znane już w XIII wieku. Pochodzi od łacińskiego imienia Gordiamus, to z kolei od nazwy miasta Gordio. Od tej postaci imienia, profesor Rymut wywodzi nazwiska poprzez Gordziej-cz+yk, Gordziej, Gordziej-ew, i w końcu Gordziej-ewski. Postaci nazwiska Gordzelewski brak.

          Rodzina Gordzelewskich korzeniami sięga stron wschodnich. Podczas przesiedlenia, w czasie wojny, za sprawą administracji, nazwisko mogło ulec przekształceniu i przybrać dzisiejszą, twardą formę.

          Najbardziej prawdopodobną tezą wydaje się być jednak wyjście nazwiska od prasłowiańszczyzny. Pierwszy człon nazwiska Gord, to nic innego, jak psł. "Grod, Gord, Gorod" oznaczający: gród, miejsce zamieszkania.
          Zachodniosłowiańskie "Grod" - polski gród. Wschodniosłowiańskie "Gorod", Południowosłowiańskie "Grad". Jak podaje Andrzej Barańczak w "Etymologicznym słowniku języka polskiego"pochodnymi polskimi nazwami topograficznymi są: Gród, Grodź, Grodzisk. Pojawiają się już od XIII wieku.
     Korzenie tego słowa sięgają jeszcze praindoeuropejskie "Ghordhos" - miejsce ogrodzone. Rozwinęło się niezależnie w wielu językach, między innymi w pragermańskim i prasłowiańskim. Z tego wyrazy wywodzi się angielskie "Garden" i niemieckie "Garten" - ogród, a "Gordb ghordhos" - ogrodzenie, zagroda. Stąd w wielu językach indoeuropejskich wyrazy oznaczające miejsca ogrodzone czy umocnione (jak miasta, zamki czy zwykłe zagrody dla zwierząt lub sady) nazywane były za pomocą tego rdzenia pie. "gherdh / ghordh" - np: polski "gród", rosyjski: "gorod - miasto", czeski: "hrad - twierdza", grecki: "khortos - zagroda", gockie: "garst - gród", litewskie: "gardas - ogrodzenie".

          Rdzeń nazwiska to nic innego jak nazwa topograficzna, która jest wynikiem aktu nazwania, nadania nazwy miejscowości. Sufiks - ewski został dodany w celu uszlachetnienia nazwiska.

          Podobnie brak też tego nazwiska w słowniku nazw odmiejscowych, na co mogłaby wskazywać końcówka - ski. Formant ten, jako kolektywa nazw, traktuje nazwiska małżeńskie, ewentualnie rodzin w liczbie mnogiej: Kowalscy, Nowakowie itp. Liczba mnoga wskazuje na wieloelementowość wzoru, ale i zróżnicowanie płci ich członków. Formanty - ski, ska, to derywaty pragmatyczne, wskazujące na identyfikację od nazwy osobowej.

          Nazwiska na: - ski utworzone w płaszczyźnie nazwisk od nazw miejscowych, krain geograficznych wyrażały pierwotną przynależność, w jakiej pozostaje ich właściciel od nazw miejsc, stanowiących podstawę nazwiska. Nazwiska takie zyskują znaczenie socjalne, wskazujące na przynalezność ich nosicieli do szlachty.